نظرات خوانندگان شعر مسی که تبدیل به یک گفتگوی جالب در باکس نظرات شد :

شعر مسی:

         (   به دنیا آمدن ! . . . .

            بزرگترین خطری که آدمی را تهدید می کند ! ) .

 نظر نیم خط : و به دنیا نیاوردن ، بزرگترین خطری که دنیا را تهدید می کند !

 نظر کیان (در جواب به نظر نیم خط ) :

واقعا چه توهمی به شما گفته که نبودن انسانها در گیتی خطری است که دنیا را تهدید می کند
به عنوان مثال در ایران دهه ی بیست بیش از بیست ویک میلیون هکتار جنگل بوده و اکنون چیزی حدود ده میلیون
آیا نبودن این آفت بزرگ برای جهان تهدید است
نگاه شما تنها از این توهم بر می آید که خود را اشرف و بزرگ جهان می داند اما به من بگو دوست عزیز جز موجودی به نام انسان کدام موجود ما را اشرف نامیده است
به دنیا نیاوردن بزرگترین هدیه به جهان است

 و  . . . نیم خط عزیز :

من با امکان آفت بودن انسان موافقم . چنین چیزی متاسفانه حقیقت دارد . اما یک نکته هم غیر قابل انکار است و آن اینکه علاج این آفت جز به دست خودش ممکن نیست . یا شما باید حکم به نابودی دنیا بدهید یا اینکه اجازه بدهید کسان دیگری بیایند و آثار زشتی های این آفت را از چهره گیتی بزدایند . نشنیدی که گفته اند تولد هر انسان به معنای آن است که هنوز خداوند به نوع بشر امید وار است ؟!

و کیان عزیز :

این جمله "هر نوزادی با خود این پیام را دارد که هنوز خدا از انسان نا امید نشده است" از تاگور است او هم یک انسان است و این جمله تنها از یکی از موجودات نقل شده قضاوتی که خود انسان کرده است
شما در مقام سوبژکتیو نشته اید و انکار می کنید که جهان و پدیده ها آبژهای شما هستند
نه نه
من از دیالوگ میان آبژه ها سخن می گویم
اگر به جای اینهمه وراجی ما انسانها
تنها یکبار شنوده ی طبیعت بودیم چنین پیامی را با تولد نوزاد نمی شنیدیم
تولد گناهی است که پدر و مادر مرتکب شده اند و جرمش را باید انسان بکشد و ویرانی اش را هستی
میلیارد ها سال پیش از تولد انسان آبژه ای به نام انسان اساسا در هستی حضور نداشت

همچون دن کیشوت

مؤمنانه و سلحشورانه

به جنگ پلیدیها می شتافتم

 و تو را از چنگ دیو سیاه زمانه  رها  می ساختم !

 آه ، ای معشوقی که برای باوری که نداشتی به من

 توهمی بیش نبودی ،

 و من ، دیوانه ای بیش .

پیامبری می شوی هر نیمه شب !

در ( بیداری )

غسلم می دهی

و تا ( شب بخیر )

پاکم می کنی از همه گناهان روز.

به دنیا آمدن ! . . . .

بزرگترین خطری که آدمی را تهدید می کند !

   به امتداد خطی دل سپرده ام

   که به ترسیم انحنای سپید دخترک چشم روشن

   نقش ننگاشت . . . . . . . . مختوم .

   ودربی نهایت حاشیه کاغذ بی خط

   گم شد  ..........................................................................................

نگاهی چرخاندی . . . .

یک فصل گذشت !

 این روزها ساکت و سرد و سنگینند:

 گویا خیره مانده است نگاهت به راهی !

به گمانم ،

 بزرگترین میراث آدم

 سهمی از جویدن آهن است تا ابد ! . . . .

^{ایزد بانوی باران را . . . .}

^{چه حاجت است به منت ابر ؟!}

^{که نوازش های بیقرار سرانگشتانش}

^{باران را به یک  اشارت  بار دارند!}

^{خوابم می آید . . .}

^{چگونه از مصاف این همه روز برآیم !؟}

 ^{آواری شده ام . . . .}

 ^{ریخته ام ،}

^{بر سر و روی خودم !}

^{سرگردان به نجوایی می پرسم از خویش :}

^{چقدر شجاعت می خواهد ادامه زندگی ؟}

^{پریشان پاسخ میدهم :}

^{به اندازه شجاعت ادامه ندادنش .}

^{بیو گرافی دختر همسایه :}

^{هوای دلشوره و فرصت نگاه نیست !}

^{نقش  ای کاش ها بر سنگ قبر تمامی دقایقم حک شده است !}

^{ماده اسبی شده ام ،}

^{شیهه کشان . . .}

^{بیهوده سم بر سنگ می کوبم .}

^{لحظه ای فاتح !}

^{لحظه ای مغلوب !}

^{سردار سردرگمی شده ام ،}

^{گاه موج سواری قهار ، گاه غریقی رو به مرگ}

^{در نفسهای تند بی زوال ،}

^{هرجایی تر از هوای شمال.}

نیمه شب سکس

با جامه ای مقدس به تختم خزید

مست  و  ویرانگر .

صبحگاه خورشید به اتاقم سرک کشید

حسود  و رسواگر .