معلق

آری ٬ نه

نه ٬ آری

همنشینی فرساینده ایست

در شعری که پایانش به یقین

به جنون واژه ها و غیاب من

ختم میشود . . .

توسط امیر در 8:22 بعد از ظهر |

^{من پیش از این نیز بوده ام}

^{در مبان اندوه مردمان دیرین . . . چون فاحشه ای مست}

^{در میان تمامی صدا های کائنات . . . چون ذره ای تابناک}

^{در میان نا مهربانی سربازانی خائن . . . چون سرداری خونین}

^{در میان پرستو ها ی شمال . . . چون جوجه ای جامانده از کوچ}

^{در میان کلاغان روی تیر های برق . . . چون ذره ای هوا}

^{در میان جنگلهای انبوه . . . چون نارونی پیر}

^{در میان دستان ویرانگر زنی عاشق . . . چون آوای خشونت او}

^{و در میان همه ی قائده های بی ربط رابطه . . . چون نقطه ای بی ارتباط}

^{و در میان همه ی ناممکنهای نا تصوری که خلق شده اند}

^{پیش از این}

^{گویی بوده ام شاید}

^{اما بی بودنی ٬ اما بی گفتنی ٬ اما بی پیروزی ٬ اما بی کوچی ٬ اما بی سبزی ٬ ما بی عشقی . . .}

^{آری بوده ام شاید . . . زیسته ام . . . شاید ...}

^{و اینگاه که دگر بار به هل هله ی زیستن ٬ شدم . . .}

^{در اینجا . .}

^{اینجا که ایستاده ام . . . در میان نخواهم بود}

^{در میان هیچ . . . نخواهم بود}

^{حتی اگر نباشم . . .}

توسط امیر در 9:8 بعد از ظهر |