_{گاهی از یاد میبرم شمایل خود را ،}

_{در هجوم سیلی ها و صورتکها !}

زنی در آستانه عادت . . . .

اینجا نشسته ام ٬

به خوشامد گویی سالهای مانده تا چهل سالگی !

زندگی ٬ صبورانه آرام ٬ در کنارم آرمیده است !

با هزاران چشم طناز در انتظار هم آغوشی من است !

من با خیرگی ای به فراخی هزاران هزار چشم میان بازوانش می خزم .

می نشینم دو زانو در بغل ٬

دراز می کشم دو زانو در بغل ٬

فکر می کنم ٬ می خندم ٬ خیره می مانم ٬

خواب می بینم ٬ دو زانو در بغل ٬

سر انجام می ایستم . . . .

زانو های من تولدتان مبارک !

چه دام هایی !

چه دامهایی که در زمان رَستن نیز

عزادار آن سالیانِ دربند ماندیم !

گاه لحظه ها به گونه ای می گذرند ٬

که انگار . . . .

با ساطور عقربه ها به جان ران هایم افتاده اند!

زنبور های سوزان خستگی

در عمق سبز چشمانم لانه کرده اند .

در تاریکنای دره ی سقوط چشمانم ایستاده ام . . . .

کاش دیوانه ای به خیال عسل

سر انگشتانش را در کاسه چشم هایم فرو می برد

و چشمانم را ٬ 

چشمانم را با ولع در دهانش می مکید .

به دنیا آمدن ! . . . .

بزرگترین خطری که آدمی را تهدید می کند !

نگاهی چرخاندی . . . .

یک فصل گذشت !

 این روزها ساکت و سرد و سنگینند:

 گویا خیره مانده است نگاهت به راهی !

به گمانم ،

 بزرگترین میراث آدم

 سهمی از جویدن آهن است تا ابد ! . . . .

^{ایزد بانوی باران را . . . .}

^{چه حاجت است به منت ابر ؟!}

^{که نوازش های بیقرار سرانگشتانش}

^{باران را به یک  اشارت  بار دارند!}

 ^{آواری شده ام . . . .}

 ^{ریخته ام ،}

^{بر سر و روی خودم !}